Όταν οι μυγδαλιές ανθούν

Όταν οι μυγδαλιές ανθούν μιλάνε με τον τρόπο τους για τις αξίες και τις αρχές της ζωής. Κι όπως το θαύμα της άνθισής της γίνεται στον αστερισμό του υδροχόου, της ροής, γίνεται κι η φυσική και θεία Αποκάλυψη πως κάθε δυόμισι χιλιάδες χρόνια ανατέλλει νέος πολιτισμός αφού συμπαντικά βρίσκεται κι η γη μας στον κύκλο του υδροχόου. Περίπου πέντε αιώνες προ Χριστού έζησε ένας Σωκράτης ένας Κομφούκιος ένας Βούδας θείες και τραγικές μορφές ανεπανάληπτες. Κι έτσι και τώρα περνάμε σε μια νέα μεγάλη άνοιξη όπου πλάνες αιώνων θα ξεπεραστούν νέες αξίες νέες ιδέες νέοι άνθρωποι θα συμβάλουν στο θαύμα της αργής αλλά βέβαιης κοινωνικής ανάστασης. Αν μιλούσε η βροχή θα μας έλεγε πως πατέρας της είναι ο ήλιος και μητέρα της η θάλασσα, πως η θαυματουργή ενέργεια θέλει συνύπαρξη για επήρεια και δύναμη και ένα κάτι υπαρκτό μες στο ανύπαρκτο δεν είναι δυνατό. Καταρρέει έτσι ο μύθος του ενός θεού δημιουργού θεού άνω Νόμων. Εν αρχή ην ο Νόμος εν ω οι νόμοι οι πλείονες και χάριν νόμων θεία η Φύση Όταν οι μυγδαλιές ανθούν μιλάνε για Συνδημιουργία και Συνύπαρξη γιατί κι αυτές όπως κι εμείς χωρίς φως και νερό δεν θα υπήρχαν. Η Αρχαία γνώση συμβάλλει βεβαιότατα στο νέο μεγάλο πολιτισμό που ανατέλλει. Όταν οι μυγδαλιές ανθούν μονάχα οι αλχημιστές πενθούν!